Adhyaya 252

Sinimulan ni Agni ang isang manwal ng hurisprudensiya sa loob ng daloy ng Dhanurveda, na inilalarawan ang vyavahāra bilang pag-unawa sa pagkakaiba ng naya at anaya, at ipinaliwanag ito sa mga patong-patong na pag-uuri: apat na bahagi, apat na saligan, at natatamo sa pamamagitan ng apat na paraan ng patakaran. Itinatag niya ang paghatol sa dharma, sa pamamaraang panghukuman, sa kaugalian (caritra), at sa kautusang hari (rāja-śāsana), na binibigyang-diin ang ugnayan ng demanda at tugon, at ang sentral na papel ng mga saksi. Binibilang ng kabanata ang labingwalong klasikong pamagat ng alitan: utang, deposito/tiwala, pakikipagsosyo, pagbawi ng handog, paglilingkod at sahod, pagbebenta ng hindi may-ari, hindi paghahatid, masamang kasunduan, paglabag sa kumbensiyon, alitang lupa, usaping mag-asawa, mana, karahasan, panlalait sa salita at pananakit sa katawan, pagsusugal, at sari-saring kaso; at sinasabing nahahati ang mga ito sa sandaang uri ayon sa gawa ng tao. Pagkaraan, inilatag ni Agni ang etika ng hukuman (walang-kinikilingang sabhya, mga brahmanang marunong), mga tuntunin sa dokumento, batas sa kontra-demanda at panagot, parusa sa maling paratang, at antas ng patunay (kasulatan, pag-aari/pagkakahawak, saksi; kung wala, pagsubok/ordeal). Nagtatapos ito sa mga aral tungkol sa preskripsiyon, titulo laban sa paggamit, pagpapawalang-bisa dahil sa panlilinlang o pamimilit, mga kalagayang nagpapagaan, pagbabayad-pinsala sa pagnanakaw, at mga pamantayan ng interes, na itinatanghal ang hari bilang tagapanagot ng kaayusan sa pamamagitan ng disiplinadong proseso.