Adhyaya 250

Sa kabanatang ito ng Dhanurveda, itinatakda ni Panginoong Agni na ang husay sa pakikidigma ay dumarating sa disiplinadong pag-unlad: pagsasanay ng kamay, isip, at paningin hanggang sa tiyak na pagtama sa puntirya, at saka pa lamang karapat-dapat kumilos mula sa sinasakyan o sasakyan. Sumunod ang mga teknikal na tuntunin—sukat ng mga tali at silo, mga kanais-nais na hugis, at angkop na materyales para sa pisi ng busog—na nagpapakitang ang tagumpay ay nakasalalay sa wastong pagkakagawa gaya ng tapang. Inilalagay ang pagsasanay sa pormal na pagtuturo: inaayos ng guro ang tindig at ginagabayan ang magkakaugnay na galaw ng mga kamay. Tinalakay ang gamit sa labanan: pag-ikot at paghagis ng umiikot na sandata laban sa nakabaluting kalaban, mga padron ng galaw na valgita, pluta, pravrajita na pinamamahalaan ng tamang samayoga, at mga pagpigil o pagbigkis matapos manalo. Itinakda rin ang pagdadala at pagbunot ng espada (espada sa kaliwang tagiliran; matatag na kapit ng kaliwa, bunot ng kanan), pati mga sukat ng kasangkapan, mga tulis/pako, at paglalagay ng baluti. Nagtatapos ang kabanata sa pagbibigay-diin sa paghasa sa sinasakyan para sa liksi at paglalatag, na inuugnay ang galing ng mandirigma sa kahandaang pang-logistika ayon sa dharmic na pamamaraan.