Adhyaya 300

Verse 1

इत्य् आग्नेये महापुराणे ग्रहहृन्मन्त्रादिकं नाम नवनवत्यधिकद्विशततमो ऽध्यायः अथ त्रिशततमो ऽध्यायः सूर्यार्चनम् अग्निर् उवाच शय्या तु दण्डिसाजेशपावकश् चतुराननः सर्वार्थसाधकमिदं वीजं पिण्डार्थमुच्यते

Sa gayon, sa Agni Mahāpurāṇa nagtatapos ang ika-299 na kabanata na pinamagatang “Grahahṛn-mantra at mga kaugnay na (ritwal).” Ngayon ay nagsisimula ang ika-300 kabanata: “Pagsamba kay Sūrya.” Sinabi ni Agni: “Para sa pagsambang ito, ang bīja-mantra—‘śayyā, daṇḍi, sājeśa, pāvaka, caturānana’—ay itinuturo bilang ‘piṇḍa’ (siksik na pormula) at may kakayahang tumupad sa lahat ng layunin.”

Verse 2

स्वयं दीर्घस्वराद्यञ्च वीजेष्वङ्गानि सर्वशः खातं साधु विषञ्चैव सविन्दुं सकलं तथा

Sa mga pantig na bīja, dapat ilapat sa lahat ng paraan ang mga “bahagi” (aṅga) na nagsisimula sa mahahabang patinig; at ang bīja ay buuin sa anyong “may butas/may tanda” nang wasto, kasama ang “lason” (ibig sabihi’y matalim at tumatagos na sangkap), at gayundin ang bindu (tuldok na pang-ilong), bilang ganap na kabuuan.

Verse 3

गणस्य पञ्च वीजानि पृथग्दृष्टफलं महत् गणं जयाय नमः एकदंष्ट्राय अचलकर्णिने गजवक्त्राय महोहरहस्ताय पञ्चाङ्गं सर्वसामान्यं सिद्धिः स्याल्लक्षजाप्यतेः

Ang limang bīja ni Gaṇeśa ay may dakilang bunga, at bawat isa’y nakikitang nagbibigay ng sariling natatanging resulta. Ito ang: “Gaṇaṃ—pagpupugay para sa tagumpay”; “pagpupugay sa May-Isang-Pangil”; “sa May-Hinding-Gumagalaw-na-Tenga”; “sa May-Mukhang-Elepante”; at “sa Kanyang kamay na nag-aalis ng malalaking hadlang.” Ang limang ito ay pangkalahatang magagamit; ang siddhi ay dumarating sa japa na isang daang libong ulit.

Verse 4

गणाधिपतये गणेश्वराय गणनायकाय गणक्रीडाय दिग्दले पूजयेन्मूर्तीः पुरावच्चाङ्गपञ्चकम् वक्रतुण्डाय एकदंष्ट्राय महोदराय गजवक्त्राय विकटाय विघ्नराजाय धूम्रवर्णाय दिग्विदिक्षु यजेदेताल्लोकांशांश् चैव मुद्रया

Sa mga talulot (bahagi) ng mga direksiyon, dapat sambahin ang mga anyo (mūrti) bilang: Gaṇādhipati, Gaṇeśvara, Gaṇanāyaka, at Gaṇakrīḍā; at gaya ng naunang itinakda, isagawa ang limang-bahaging pagsamba (aṅga-pañcaka). Sa walong direksiyon at mga pagitan nito, maghandog ng pagsamba sa mga anyong: Vakratuṇḍa, Ekadaṃṣṭra, Mahodara, Gajavaktra, Vikaṭa, Vighnarāja, at Dhūmravarṇa; at tatakan din ang mga kaukulang daigdig/kapangyarihan ng mga dako sa pamamagitan ng mudrā.

Verse 5

मध्यमातर्जनीमध्यगताङ्गुष्ठौ समुष्टिकौ चतुर्भुजो मोदकाढ्यो दण्डपाशाङ्कुशान्वितः

Ang dalawang hinlalaki ay inilalagay sa pagitan ng gitnang daliri at hintuturo, at ang dalawang kamay ay nakatikom; siya ay may apat na bisig, may hawak na matatamis na modaka, at may taglay na tungkod, lubid na panghuli (pāśa), at pangganyak sa elepante (aṅkuśa).

Verse 6

दन्तभक्षधरं रक्तं साब्जं पाशाड्कुशैर् वृतम् पूजयेत्तं चतुर्थ्याञ्च विशेषेनाथ नित्यशः

Dapat sambahin ang anyong mapula, na may dalang pangil at may hawak na (naputol na) ngipin, kasama ang lotus, at pinalilibutan ng lubid (pāśa) at pangganyak sa elepante (aṅkuśa)—lalo na sa ikaapat na araw ng buwan (Caturthī), at gayundin araw-araw.

Verse 7

श्वेतार्कमूलेन कृतं सर्वाप्तिः स्यात्तिलैर् घृतैः तण्डुलैर् दधिमध्वाज्यैः सौभाग्यं वश्यता भवेत्

Kapag isinagawa gamit ang ugat ng puting halamang arka, sinasabing nagdudulot ito ng ganap na katuparan (ng ninanais). Kapag ang ritwal ay ginawa sa linga, ghee, butil ng bigas, yogurt/curd, pulot, at nilinaw na mantikilya, nakakamit ang magandang kapalaran at kapangyarihang makaakit/magpasuko.

Verse 8

घोषासृक्प्राणधात्वर्दी दण्डी गार्तण्डभैरवः धर्मार्थकाममोक्षाणां कर्ता विम्बपुटावृतः

Siya ang nagpapalago ng tunog (pag-alingawngaw ng mantra), dugo, hininga-buhay (prāṇa), at mga sangkap ng katawan; ang Panginoong may tungkod, tagapagpatupad ng kaparusahan; ang nakapanghihilakbot na Gārtaṇḍa Bhairava na tulad ng Araw; ang tagapagkaloob ng apat na layunin ng tao—dharma, artha, kāma, at mokṣa—at ang Nakapaloob sa bilugang baluti na tila orb.

Verse 9

ह्रस्वाः स्युर्मूर्तर्यः पञ्च दीर्घा अङ्गानि तस्य च सिन्दूरारुणमीशाने वामार्धदयितं रविं

Sa gayong imahen, limang katangian ang dapat gawing maikli, samantalang ang mga bisig at mga sangkap ng katawan ay dapat gawing mahahaba. Sa anyong Īśāna (hilagang-silangan), siya’y kulay pulang sindūr; at ang Araw (Ravi) ay iguguhit bilang minamahal sa kaliwang kalahati niya.

Verse 10

आग्नेयादिषु कोणेषु कुजमन्दाहिकेतवः स्नात्वा विधिवदादित्यमाराध्यार्घ्यपुरःसरं

Sa mga sulok na direksiyon na nagsisimula sa timog-silangan, ang mga sumasamba kina Mars, Saturno, Rāhu, at Ketu ay dapat maligo; pagkatapos, ayon sa itinakdang paraan, sambahin ang Araw (Āditya) na pinangungunahan ng pag-aalay ng arghya (handog na tubig).

Verse 11

कृतान्तमैशे निर्माल्यं तेजश् चण्डाय दीपितं रोचना कुङ्कुमं वारि रक्तगन्धाक्षताङ्कुराः

Para kina Kṛtānta at Maheśa, itinakda ang pag-aalay ng nirmālya (mga banal na nalabing handog); para kay Caṇḍā, isang lamparang nagliliyab ang iniaalay. Ialay din ang gorocanā, safron, tubig, pulang pabango, akṣata (bigas na buo), at mga usbong.

Verse 12

वेणुवीजयवाःशालिश्यामाकतिलराजिकाः जवापुष्पान्वितां दत्वा पात्रैः शिरसि धार्य तत्

Matapos ihandog/ibigay ang mga pamaypay na kawayan, sebada, bigas, śyāmāka na millet, linga, at mustasa—kasama ang mga bulaklak na javā (hibiscus)—ilagay ang mga iyon sa mga sisidlan at saka pasanin sa ulo bilang gawaing ritwal.

Verse 13

जानुभ्यामवनीङ्गत्वा सूर्यायार्घ्यं निवेदयेत् स्वविद्यामन्त्रितैः कुम्भैर् नवभिः प्रार्च्य वै ग्रहान्

Pag-usad sa lupa na nakaluhod sa dalawang tuhod, ihandog ang arghya (tubig na paggalang) sa Araw. Pagkaraan, matapos sambahin nang wasto ang siyam na Graha sa pamamagitan ng siyam na banga ng tubig na pinabanal ng sariling angkop na mga mantra, natutupad ang ritwal.

Verse 14

ग्रहादिशान्तये स्नानं जप्त्वार्कं सर्वमाप्नुयात् संग्रामविजयं साग्निं वीजदोषं सविन्दुकं

Para sa pagpapayapa ng mga planeta at iba pang kapinsalaan, maligo at saka magsagawa ng japa ng mantra ni Arka (Araw); sa gayon natatamo ang lahat ng layon—tagumpay sa digmaan kasama ang kapangyarihan ni Agni, at pag-alis ng mga depektong kaugnay ng binhi/angkan (vīja-doṣa), pati lunas sa mga karamdamang ‘bindu’ (patak ng semilya).

Verse 15

न्यस्य मूर्धादिपादान्तं मूलं पूज्य तु मुद्रया स्वाङ्गानि च यथान्यासमात्मानं भावयेद्रविं

Matapos isagawa ang nyāsa mula ulo hanggang paa, dapat sambahin ang mūla-mantra sa itinakdang mudrā; at sa paglalagay ng (mantra) sa sariling mga sangkap ayon sa nyāsa, dapat pagnilayan ang sarili bilang si Ravi (ang Araw).

Verse 16

ध्यानञ्च मारणस्तम्भे पीतगाप्यायने सितम् रिपुघातविधौ कृष्णं मोहयेच्छक्रचापवत्

Sa pagninilay para sa mga ritong pumapatay at nagpapahinto (stambha), dapat makita ang (anyo ng diyos) na dilaw; para sa mga ritong nagpapalusog at nagpaparami, na puti; sa paraan ng pagwasak sa kaaway, na itim; at para sa paglalang ng pagkalito, na tulad ng bahaghari.

Verse 17

यो ऽभिषेकजपध्यानपूजाहोमपरः सदा तेजस्वी हृजयः श्रीमान् समुद्रादौ जयं लभेत्

Ang sinumang laging nakatuon sa mga ritong pagbasbas (abhiṣeka), pagbigkas ng mantra (japa), pagninilay, pagsamba, at mga handog sa apoy (homa) ay nagiging maningning, matagumpay ang loob, at pinagpala; nakakamit niya ang tagumpay kahit sa malalaking gawain gaya ng pagharap o pagtawid sa karagatan at iba pa.

Verse 18

ताम्बूलादाविदं न्यस्य जप्त्वा दद्यादुशीरकं न्यस्तुवीजेन हस्तेन स्पर्शनं तद्वशे स्मृतं

Ilagay muna ang (mantra) na ito sa dahon ng ikmo at mga katulad nito; matapos bigkasin, ibigay ang uśīraka (vetiver). Ang paghipo gamit ang kamay na may naitanghal na bīja-mantra ay sinasabing nagdadala sa taong iyon sa ilalim ng sariling impluwensiya.