Adhyaya 30

Isinasara ng kabanatang ito ang naunang talakayan tungkol sa mga katangian ng maṇḍala at agad na lumilipat sa mga itinakdang teknikang ritwal: ipinakikilala ni Nārada ang pagkakasunod-sunod ng pagsamba sa loob ng maṇḍalang nakabatay sa lotus. Inuutusan ang nagsasagawa na iluklok at sambahin si Brahmā sa gitna ng lotus (madhye padme) kasama ang kanyang mga aṅga (mga kasamang sangkap/katulong), upang ang maṇḍala ay maging isang buhay na larangan ng pagka-Diyos at hindi lamang guhit. Itinatakda naman ang silangang bahagi ng lotus para kay Viṣṇu Padmanābha (ang may pusod na lotus), na nagpapakita ng teolohiyang nakabatay sa direksiyon: ang mga diyos ay iniuugnay sa mga talulot/kuwadrante para sa maayos na upāsanā. Ipinapakita ng lohika ng salaysay ang Agneya-vidyā: ang sagradong heometriya (maṇḍala) ay nagiging pamamaraang nag-uugnay sa paglalagay ng mga anyong-sagisag, pagsambang nakaayos sa mantra, at kaayusang dharmiko. Mula pa sa pambungad na mga taludtod, ipinahihiwatig ng Purāṇa ang paraan nito—tumpak na “mapa” ng ritwal na nagkakasundo ang debosyon at sistematikong, nauulit na pagsasanay.