इत्युक्त्वा स ययौ तत्र कैलासं पर्वतोत्तमम् । कृष्णोपि मंदरं प्राप्तो देवकार्येण केनचित्
ityuktvā sa yayau tatra kailāsaṃ parvatottamam | kṛṣṇopi maṃdaraṃ prāpto devakāryeṇa kenacit
ครั้นตรัสดังนี้แล้ว พระองค์เสด็จจากที่นั้นไปยังไกรลาส ภูผาอันประเสริฐยิ่ง และพระกฤษณะก็เสด็จถึงเขามันทระ ด้วยเหตุแห่งกิจของเทวะประการหนึ่ง
Narrator (contextual; likely Sūta/Lomaharṣaṇa in Prabhāsa Khaṇḍa narration)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra (departure point)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/assembly (contextual)
Scene: A concluding departure: Īśvara ascends toward snow-bright Kailāsa; Kṛṣṇa journeys toward Mandara, both moved by divine purpose, while the Prabhāsa scene fades behind.
Divine movements in Purāṇic narrative are purposeful—events unfold according to dharma and the gods’ larger design.
While the frame is Vastrāpathakṣetra Māhātmya, the verse connects it to wider sacred geography: Kailāsa and Mandara.
None; it is a narrative transition setting up the next dharmic event.