Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 148
चंद्रावयवसंयुक्तं जटाजूटकपालिनम् । एकीभावं प्रपन्नोहं यथा पूर्वं तथाऽधुना । न मां गौरी प्रपश्येत प्रपश्यामि तथैव च
caṃdrāvayavasaṃyuktaṃ jaṭājūṭakapālinam | ekībhāvaṃ prapannohaṃ yathā pūrvaṃ tathā'dhunā | na māṃ gaurī prapaśyeta prapaśyāmi tathaiva ca
ข้าพเจ้าเห็นรูปนั้นประดับด้วยเสี้ยวจันทร์ มีมวยผมชฎา และถือกะโหลกเป็นภาชนะ ข้าพเจ้าได้พึ่งพาในความเป็นหนึ่งนี้—ดังแต่ก่อน ฉันใด บัดนี้ก็ฉันนั้น ขอให้พระคุรีมิได้ทอดพระเนตรข้าพเจ้า; และข้าพเจ้าก็จักทอดมองพระนางเช่นเดิม
Narrator (contextual; likely Sūta/Lomaharṣaṇa in Prabhāsa Khaṇḍa narration)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Ṛṣis/assembly (contextual)
Scene: The unified form now emphasizes Śiva’s ascetic signs—crescent moon, matted locks, skull-bowl—while the witness declares refuge in oneness; a tense, intimate moment of guarding the vision from Gaurī’s notice (as the text states).
FAQs
Surrender to divine unity (ekībhāva) is presented as a higher vision beyond sectarian separation.
Vastrāpathakṣetra is sanctified by describing the revealed form and the devotee’s refuge in it.
No direct ritual is prescribed; the focus is on prapatti (taking refuge) and contemplative recognition.