Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 20
तदा द्वाराणि संरुद्ध्य दश प्राणान्स मुञ्चति । पुण्य पापक्षयं कृत्वा प्राणा गच्छंति योगिनाम् । अणिमादिगुणैश्वर्यं प्राप्नुवंति शिवालये
tadā dvārāṇi saṃruddhya daśa prāṇānsa muñcati | puṇya pāpakṣayaṃ kṛtvā prāṇā gacchaṃti yoginām | aṇimādiguṇaiśvaryaṃ prāpnuvaṃti śivālaye
ครั้นแล้วเขาปิดผนึกทวารทั้งสิบแห่งกาย (ช่องทวารแห่งอินทรีย์) และปล่อยกระแสปราณทั้งสิบ ครั้นทำให้บุญและบาปสิ้นสุด ปราณของโยคีย่อมจากไปถึงศิวาลัย และบรรลุอิศวริยะแห่งสิทธิ์โยคะ เริ่มด้วยอณิมาเป็นต้น
Narrator (contextual Purāṇic narration)
Tirtha: Vastrāpatha-kṣetra
Type: kshetra
Listener: Śaunaka-group (frame implied)
Scene: A yogin seated in firm posture, senses withdrawn; subtle channels and ten prāṇas depicted as luminous streams rising and dissolving into a radiant Śiva-ālaya above, with tiny symbols of aṇimā etc. around.
FAQs
Mastery of the senses and prāṇa, joined to Śiva-devotion, leads to purification and a yogin’s exalted departure.
Vastrāpathakṣetra within Prabhāsa Khaṇḍa is being praised as a Śiva-centered sacred field conducive to yogic attainment.
A yogic discipline is implied: restraining the ‘doors’ (sense-control/pratyāhāra) and directing prāṇa (prāṇāyāma) toward Śiva.