स्वर्णरेखाजले स्नात्वा दृष्ट्वा दामोदरं हरिम् । रात्रौ जागरणं कृत्वा मुच्यते सर्वपातकैः
svarṇarekhājale snātvā dṛṣṭvā dāmodaraṃ harim | rātrau jāgaraṇaṃ kṛtvā mucyate sarvapātakaiḥ
เมื่ออาบน้ำในสายน้ำสวรรณะเรขา ได้เฝ้าดูพระหริผู้เป็นทาโมทร และได้ทำการตื่นเฝ้าตลอดราตรี ผู้นั้นย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง
Narrator within the Māhātmya (deductively: a Purāṇic teacher addressing the king)
Tirtha: Svarṇarekhā (at Vastrāpatha-kṣetra)
Type: river
Listener: nṛpa (king)
Scene: A luminous night on a riverbank: pilgrims bathing in shimmering golden-tinged waters of Svarṇarekhā at dusk; a nearby temple where Dāmodara Hari stands adorned; through the night devotees keep vigil with lamps, singing and listening to kathā, as the sky deepens and stars reflect on the water.
Pilgrimage acts—tīrtha-bathing, divine darśana, and devotional vigil—are presented as powerful means of purification.
The Svarṇarekhā waters and the presence of Dāmodara (Hari) in the Vastrāpathakṣetra setting of Prabhāsa.
Snāna in Svarṇarekhā, darśana of Dāmodara Hari, and rātri-jāgaraṇa (night vigil).