
บทนี้กล่าวถึงคำบรรยายของพระอีศวรเกี่ยวกับสถานศักดิ์สิทธิ์แห่งหนึ่งในทิศตะวันออกของแดนปรภาสะ อยู่ห่างออกไปห้าธนุ สถานที่นั้นมีนามว่า “ลักษมีศวร” และได้รับการสรรเสริญว่าเป็นผู้ทำลายความยากจนและเคราะห์ร้ายทั้งปวง (ดาริทฺรฺย-เอาฆ-วินาศนะ) มีเหตุปฐมกถาว่า หลังการปราบเหล่าไทตยะแล้ว พระเทวีลักษมีถูกอัญเชิญมายังที่นั้น และพระเทวีทรงประกอบพิธีประดิษฐานด้วยพระองค์เอง จึงสถาปนานามเทวะว่า “ลักษมีศวร” ต่อจากนั้นได้กำหนดแนวปฏิบัติว่า ในวันศรีปัญจมี พึงบูชาพระลักษมีศวรด้วยศรัทธาและตามพิธีกรรมโดยถูกต้อง (วิธานตะห์) ผลแห่งการสดุดีระบุว่า พระลักษมีทรงโปรดปรานอย่างต่อเนื่อง ผู้บูชาไม่พรากจากพระลักษมี และได้รับความรุ่งเรืองยาวนานถึงตลอดหนึ่งมันวันตระ ทั้งนี้เป็นอัธยายะที่ ๖๔ แห่งสกันทมหาปุราณะ ในปรภาสขันฑะ หมวดปรภาสเกษตรมหาตมยะ.
Verse 1
ईश्वर उवाच । तस्यैव पूर्वदिग्भागे धनुषां पंचके स्थितम् । लक्ष्मीश्वरेति विख्यातं दारिद्र्यौघविनाशनम्
พระอีศวรตรัสว่า: ณ ทิศบูรพาของสถานนั้น ห่างออกไปห้าช่วงคันธนู มีศิวลึงค์ประดิษฐาน เป็นที่เลื่องลือว่า “ลักษมีศวร” ผู้ทำลายกระแสความยากไร้ทั้งปวง
Verse 2
यत्र देव्या समानीता लक्ष्मीर्देत्यान्निहत्य च । तेन लक्ष्मीश्वरं नाम स्वयं देव्या प्रतिष्ठितम्
ณ ที่ซึ่งพระเทวีทรงปราบเหล่าทานวะแล้วอัญเชิญพระลักษมี (กลับคืน) มา ด้วยเหตุนั้นศิวลึงค์นั้นจึงมีนามว่า “ลักษมีศวร” และพระเทวีทรงสถาปนาด้วยพระองค์เอง
Verse 3
यस्तं पूजयते भक्त्या श्रीपंचम्यां विधानतः । न विमुक्तो भवेल्लक्ष्म्या यावन्मन्वतरं प्रिये
โอ้ที่รัก ผู้ใดบูชาพระองค์ด้วยศรัทธาในวันศรีปัญจมี ตามพิธีอันถูกต้อง ผู้นั้นจักไม่พรากจากพระลักษมี ตราบเท่าที่หนึ่งมันวันตระดำรงอยู่
Verse 64
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये लक्ष्मीश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम चतुःषष्टितमोऽध्यायः
ดังนี้ จบอธิยายที่หกสิบสี่ ชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งลักษมีศวร” ในประภาสขันฑะ ภายในประภาสเกษตรมหาตมยะ แห่งศรีสกันทมหาปุราณะ ในสังหิตาแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก