Adhyaya 356

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि देवं बहुसुवर्णकम् । हिरण्यापूर्वदिग्भागे स्थाने बहुसुवर्णके

อีศวรตรัสว่า: โอ้มหาเทวี ต่อจากนั้นพึงไปสักการะเทวะนามว่า “พหุสุวรรณกะ” ผู้สถิต ณ ทิศบูรพาอันรุ่งเรืองดุจทอง ณ สถานที่ชื่อพหุสุวรรณกะนั้น

Verse 2

धर्मपुत्रेण यत्रैव कृतो यज्ञः सुदुष्करः । नाम्ना बहुसुवर्णेति स्थाप्य लिंगं महाप्रभम्

ณ ที่นั้นเอง บุตรแห่งธรรมะได้ประกอบยัญญะอันยากยิ่ง และได้สถาปนา “ลึงค์” อันทรงเดชรุ่งเรือง แล้วถวายพระนามว่า “พหุสุวรรณ”

Verse 3

सर्वक्रतूनां फलदं नाम्ना सर्वेश्वरं विदुः । तत्रैव संस्थितं लिंगं पूर्णं सारस्वतैर्जलैः

ท่านทั้งหลายรู้จักพระองค์โดยนามว่า “สรรเวศวร” ผู้ประทานผลแห่งยัญญาทั้งปวง ณ ที่นั้นเอง ลึงค์นั้นตั้งอยู่ เปี่ยมและชำระด้วยสายน้ำศักดิ์สิทธิ์แห่งสรัสวตี

Verse 4

स्नात्वा तत्र वरारोहे पिण्डदानं ददाति यः । कुलकोटिं समुद्धृत्य रुद्रलोके महीयते

โอ้เทวีผู้มีสะโพกงาม ผู้ใดอาบน้ำ ณ ที่นั้นแล้วถวายปิณฑทาน (เครื่องบูชาแก่บรรพชน) ผู้นั้นยกกู้วงศ์ตระกูลนับโกฏิ และได้รับการสรรเสริญในโลกแห่งรุทระ

Verse 5

यस्तं पूज यते भक्त्या गन्धपुष्पैर्विधानतः । कोटिपूजाफलं तस्य तथेत्याह सदाशिवः

ผู้ใดบูชาพระองค์ด้วยศรัทธาภักดี ตามพิธีด้วยของหอมและดอกไม้ ผู้นั้นย่อมได้ผลบุญประหนึ่งบูชานับโกฏิ—ดังนี้พระสทาศิวะทรงประกาศ

Verse 355

इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये बहुसुवर्णेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चपञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ดังนี้ จบบทที่ ๓๕๖ อันมีนามว่า “พรรณนามหิมาแห่งพหุสุวรรณेशวร” ในปรภาสเกษตรมหาตมยะ ภาคแรก แห่งปรภาสขันฑะ คัมภีร์ที่เจ็ด ภายในศรีสกันทมหาปุราณะ อันมีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก