Adhyaya 351

Verse 1

ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्वै कौरवेश्वरीम् । यस्य नाम्ना कुरुक्षेत्रं तेन साराधिता पुरा

อีศวรตรัสว่า “แล้วแต่จากนั้น โอ้มหาเทวี จากที่นั่นพึงไปยังเการเวศวรี ผู้ซึ่งเพียงนามของนางก็ทำให้กุรุเกษตรเลื่องลือ และในกาลก่อนนางได้รับการบูชาด้วยภักติอันเต็มเปี่ยม”

Verse 2

आराधिताऽसौ भीमेन कृत्वा क्षेत्रस्य रक्षणम् । महानवम्यां यत्नेन यस्तां पूजयते नरः । तं पुत्रमिव कल्याणी रक्षते नात्र संशयः

นางนั้นเคยได้รับการอาราธนาโดยภีมะ เมื่อเขาได้กระทำการพิทักษ์แดนศักดิ์สิทธิ์แล้ว ผู้ใดบูชานางด้วยความเพียรในวันมหานวมี กัลยาณีย่อมคุ้มครองผู้นั้นดุจบุตรของตน—หาได้มีความสงสัยไม่

Verse 3

भोजनं तत्र दातव्यं दंपतीनां न संशयः । दिव्यैर्भक्ष्यैः सुमिष्टान्नैः सा तुष्यति ततः स्तुता

ณ ที่นั้นพึงถวายทานอาหารแก่คู่สามีภรรยา—หาได้มีความสงสัยไม่ เมื่อถวายของกินอันประณีตและข้าวหวานที่ปรุงอย่างดี นางย่อมพอพระทัย แล้วจึงควรสรรเสริญนางด้วยบทสวดสรรเสริญ

Verse 350

इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कौरवेश्वरीमाहात्म्यवर्णनंनाम पञ्चाशदुत्तरत्रिशततमोऽध्यायः

ดังนี้ จบลงแล้วซึ่งอธิยายที่ ๓๕๑ อันมีนามว่า “พรรณนามหิมาแห่งกุรเวศวรี” ในประภาสขันฑะ แห่งศรีสกันทมหาปุราณอันศักดิ์สิทธิ์ ภายในประภาสเกษตรมหาตมยะ