
อัธยายะนี้กล่าวถึงคำชี้แนะของพระอีศวรในลำดับการจาริกแสวงบุญแห่งปรภาสะ โดยนำผู้ศรัทธาไปยังสถานที่ทางทิศเหนือซึ่งประดิษฐานพระมหากาเลศวร ผู้ทรงได้รับสรรเสริญว่าเป็นผู้คุ้มครองสูงสุด (sarva-rakṣā-kara) อีกทั้งกล่าวถึงพระไภรวะในรูปพระรุทระว่าเป็นผู้พิทักษ์ประจำเมือง/ชุมชนที่เกี่ยวเนื่องกับศาลเจ้านี้ จึงเชื่อมความศักดิ์สิทธิ์ของสถานที่เข้ากับคติไศวะที่เน้นการปกปักรักษา ยังระบุระเบียบพิธีตามกาล: ในวันดรรศะ (วันเดือนดับ) และวันปูรณิมา (วันเพ็ญ) พึงจัด “มหาบูชา” (mahā-pūjā) แสดงถึงวินัยตามปฏิทินในจริยธรรมของผู้แสวงบุญ และในผลศรุติกล่าวว่า ผู้ใดอาบน้ำในกาลมงคลที่เรียกว่า “มโหทัย” แล้วได้เฝ้าดูพระมหากาล จะได้รับความมั่งคั่งทางโลกยาวนานถึง “เจ็ดพันชาติ” ตามสำนวนยกย่องแบบปุราณะ
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्यैवोत्तरतः स्थितम् । महाकालेश्वरं देवं सर्वरक्षाकरं परम्
อีศวรตรัสว่า: ต่อจากนั้น โอ้มหาเทวี จงไปต่อไปทางทิศเหนือจากสถานที่นั้น แล้วเฝ้าทัศนาพระมหากาเลศวร ผู้เป็นเทพสูงสุดและประทานความคุ้มครองทั้งปวง
Verse 2
अधिष्ठाता पुरस्यास्य भैरवो रुद्ररूपधृक् । दर्शे च पूर्णिमायां च महापूजां प्रकारयेत्
พระไภรวะ—ผู้ทรงรูปแห่งรุทร—เป็นเทวะผู้พิทักษ์ประจำเมืองนี้ ในวันอมาวสีและวันปูรณิมา พึงประกอบมหาบูชาโดยถูกต้องตามพิธี
Verse 3
महोदये नरः स्नात्वा महाकालं प्रपश्यति । धनाढ्यो जायते लोके सप्तजन्मसहस्रकम्
ผู้ใดอาบน้ำชำระที่มหโทยะแล้ว ย่อมได้เฝ้าดูพระมหากาละ; และในโลกนี้ย่อมเป็นผู้มั่งคั่งตลอดเจ็ดพันชาติ
Verse 326
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये महाकालमाहात्म्यवर्णनंनाम षड्विंशत्युत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบบทที่ ๓๒๖ ชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งพระมหากาละ” ในปรภาสขันธ์ (คัมภีร์ที่เจ็ด) แห่งสกันทมหาปุราณะ ภายในหมวดปรภาสกษेत्रมหาตมยะ แห่งเอกาศีติสาหัสรีสํหิตา