
บทนี้กล่าวถึงตถีรถะโดยย่อ โดยระบุตำแหน่งเทวสถาน ‘กษேมาทิตยะ’ ใกล้เทวคุละ ห่างออกไปห้าคัวยูติ และอยู่ใน/ใกล้เขตศัมพะระ-สถานะ พร้อมกล่าวมหิมาว่า ผู้ได้ดรศนะด้วยศรัทธาย่อมบรรลุความสำเร็จเพื่อความเกษมและสวัสดิภาพ (กษேมารถะ-สิทธิ) อีกทั้งกำหนดกาลบูชาไว้ว่า เมื่อวันสัปตมีตรงกับวันอาทิตย์ (รวิวาระ) การทำปูชาจะเป็น “สรรวะกามทา” คือประทานผลตามความปรารถนาทั้งปวง ท้ายบทจัดวางถ้อยคำนี้เป็นคำสอนแห่งมหาตมยะของตถีรถะ ณ สถานที่เทวคุละ
Verse 1
ईश्वर उवाच । अथ देवकुलात्पूर्वे पंचगव्यूतिमात्रतः । शंबरस्थान मध्ये तु क्षेमादित्येति विश्रुतः
อีศวรตรัสว่า: ต่อจากนั้น ทางทิศตะวันออกของเทวคุละ ห่างออกไปห้าคัวยูติ ในท่ามกลางสถานที่ชื่อศัมพร มี (เทวสถาน) อันเลื่องลือว่า “เกษมาทิตยะ”
Verse 2
तं दृष्ट्वा मानवो देवि भवेत्क्षेमार्थसिद्धिभाक् । सप्तम्यां रविवारेण पूजितः सर्वकामदः
ข้าแต่พระเทวี เพียงได้เห็นพระองค์นั้น (เกษมาทิตยะ) มนุษย์ย่อมได้ความสำเร็จในความผาสุกและความคุ้มครอง เมื่อบูชาในวันสัปตมี ตรงกับวันอาทิตย์ พระองค์ย่อมเป็นผู้ประทานความปรารถนาทั้งปวง
Verse 3
इति देवकुलस्थाने कथिता तीर्थसंस्थितिः
ดังนี้ ในถิ่นเทวคุละ ได้กล่าวถึงที่ตั้งและคำพรรณนาของตีรถะนี้แล้ว
Verse 316
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्र माहात्म्ये क्षेमादित्यमाहात्म्यवर्णनंनाम षोडशोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบลงเป็นอันสิ้นสุด “อธิบายมหิมาแห่งกษேมาทิตยะ” อันเป็นบทที่สามร้อยสิบหก ในปรภาสเกษตรมหาตมยะ ภาคแรก แห่งปรภาสขันฑะ ในศรีสกันทมหาปุราณะ สังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลกะ