
บทนี้เป็นคำสอนย่อของพระอีศวรแก่พระมหาเทวี ว่าด้วยแนวทางจาริกและวิธีบูชาเชิงพิธีกรรม พระองค์ทรงชี้ให้ผู้แสวงบุญไปยังศาลเจ้าพระวินายกะผู้ยิ่งใหญ่ชื่อ “จตุรมุขะ” ซึ่งอยู่ทางเหนือของจัณฑีศะ พร้อมระบุทิศทางไปทางมุมอีศานและระยะสี่ธนุเป็นเครื่องหมายกำหนดสถานที่ เมื่อไปถึงแล้วให้บูชาด้วยความเพียรและความระมัดระวัง ถวายของหอม (คันธะ) ดอกไม้ (ปุษปะ) และเครื่องคาวหวานเป็นนิเวทยะ (ภักษยะ โภชยะ) โดยเฉพาะโมทกะ กำหนดกาลสำคัญคือวันจตุรถี; เมื่อบูชาถูกกาลถูกวิธี ย่อมได้สิทธิและอุปสรรค (วิฆนะ) สงบสิ้น กิจทางธรรมสำเร็จสมบูรณ์
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि विनायकमनुत्तमम् । चतुर्मुखेति विख्यातं चण्डीशादुत्तरे स्थितम्
อีศวรตรัสว่า: ต่อจากนั้น ข้าแต่มหาเทวี พึงไปยังพระวินายกผู้ยอดยิ่ง ผู้เลื่องนามว่า ‘จตุรมุขะ’ ประทับอยู่ทางทิศเหนือแห่งพระจัณฑีศะ
Verse 2
किञ्चिदीशानदिग्भागे धनुषां च चतुष्टये । तं प्रयत्नाच्च संपूज्य सर्वविघ्नैः प्रमुच्यते
ไปทางทิศอีศานเล็กน้อย ระยะสี่คันธนู; หากบูชาพระองค์ด้วยความเพียรจริง ย่อมพ้นจากอุปสรรคทั้งปวง
Verse 3
गन्धपुष्पादिभिस्तत्र भक्ष्यैर्भोज्यैः समोदकैः । चतुर्मुखं चतुर्थ्यां तु संपूज्य सिद्धिभाग्भवेत्
ณ ที่นั้น ด้วยเครื่องหอม ดอกไม้ และสิ่งทั้งหลาย พร้อมของหวาน อาหาร และเครื่องดื่ม; หากบูชาพระจตุรมุขโดยเฉพาะในวันจตุรถี ย่อมเป็นผู้ได้รับสิทธิและความสำเร็จ
Verse 309
इति श्रीस्कांदे महपुराण एकाशीति साहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये चतुर्मुखविनायक माहात्म्यवर्णनंनाम नवोत्तरत्रिशततमोऽध्यायः
ดังนี้ ในศรีสกันทมหาปุราณะ ในสังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก ในปรภาสขันฑะที่เจ็ด ในปรภาสเกษตรมหาตมยะภาคแรก บทที่สามร้อยเก้า อันมีนามว่า “พรรณนามหิมาแห่งจตุรมุขวินายกะ” ได้สิ้นสุดลง