Adhyaya 247
บทนี้เป็นคำสอนเชิงเทววิทยาจากพระอีศวรถึงพระเทวี กล่าวถึงสถานที่ควรไป “ดรศนะ” ในปรภาสเกษตร พร้อมข้อปฏิบัติและผลบุญที่กำหนดไว้ เริ่มด้วยการชี้ให้ผู้แสวงบุญไปเฝ้าดูปิงคฬาทิตยะ ผู้เป็นสุริยรูปอันทำลายบาป โดยย้ำว่าการดรศนะพระสุริยะเป็นการชำระมลทินและก่อบุญกุศล ต่อมาระบุปิงคาเทวีว่าเป็นรูปแห่งพระปารวตี ทำให้การบูชาเทวีรวมอยู่ในวงจรแห่งความศักดิ์สิทธิ์เดียวกัน จากนั้นบัญญัติการถืออุโบสถ/อดอาหารพิเศษในวันจันทรคติที่สาม (ตฤติยา) ว่าผู้ปฏิบัติย่อมสำเร็จความปรารถนา และได้ผลมงคลทั่วไป เช่น ทรัพย์และบุตร สุดท้ายกล่าวถึงศุกเรศวร ลึงค์/ศาลเจ้าที่มีนามเฉพาะ ซึ่งการดรศนะทำให้พ้นจากบาปทั้งปวง (สรรวปาตกะ) บทนี้จึงตอกย้ำว่า การดรศนะ การถือพรต และความภักดี เป็นหนทางแห่งความบริสุทธิ์ทางศีลธรรมและพิธีกรรมในเกษตรนี้
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्सूर्यं पापप्रणाशनम् । तथा च पिंगलां देवीं पार्वतीरूपधारिणीम्
อีศวรตรัสว่า: ณ ที่นั้นเอง พึงเฝ้าดาร์ศนะพระสุริยะ ผู้ทำลายบาป; และพึงเฝ้าดาร์ศนะเทวีปิงคลา ผู้ทรงรูปเป็นพระปารวตีด้วย.
Verse 2
तृतीयायां विशेषेण ह्युपवासं करोति यः । सर्वान्कामानवाप्नोति धनवान्पुत्रवान्भवेत्
ผู้ใดโดยเฉพาะในวันตฤติยา (วันจันทรคติที่สาม) ถืออุโบสถอดอาหาร ผู้นั้นย่อมบรรลุความปรารถนาทั้งปวง เป็นผู้มั่งคั่งและได้รับพรให้มีบุตร
Verse 3
तत्रैव संस्थितं पश्येच्छुकेश्वरमिति श्रुतम् । तं दृष्ट्वा मानवो देवि मुक्तः स्यात्सर्वपातकैः
ณ ที่นั้นเอง พึงตั้งอยู่แล้วเฝ้าดู ‘ศุเกรศวร’ ดังที่ได้ยินสืบมา โอ้เทวี เมื่อได้เห็นพระองค์แล้ว มนุษย์ย่อมพ้นจากบาปทั้งปวง
Verse 247
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये पिंगलादित्यपिंगादेवीशुक्रेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तचत्वारिंश दुत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบลงแล้วซึ่งอธยายที่ ๒๔๗ อันมีนามว่า “พรรณนามหิมาแห่งปิงคาลาทิตยะ ปิงคาเทวี และศุเกรศวร” ในประภาสขันฑะ ภายในประภาสเกษตรมหาตมยะ แห่งศรีสกันทมหาปุราณะ ในสํหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก