Adhyaya 217
อัธยายะนี้เป็นคำกล่าวสรรเสริญมหาสถานศักดิ์สิทธิ์เทวราชेशวรอย่างย่อ โดยพระอีศวรตรัสแก่พระเทวี กล่าวถึงที่ตั้งว่า เทวราชेशวรอยู่ทางทิศตะวันตกของคौตमेศวร ไม่ไกลนัก ห่างประมาณสิบหกธนุ จากนั้นแสดงลำดับเหตุและผลว่า เมื่อมีการสถาปนาลึงค์ ผู้สถาปนาย่อมพ้นจากบาป แล้วทรงสอนเป็นข้อปฏิบัติว่า มนุษย์ผู้ใดบูชาลึงค์นั้นด้วยจิตสงบตั้งมั่นและแน่วแน่ (สมาหิตมนัส) ย่อมได้รับความหลุดพ้นจากบาปอันเกิดเพราะความเป็นมนุษย์ ตอนท้ายระบุในโคลอฟอนว่าเป็นส่วนหนึ่งของสกันทมหาปุราณะ รวม 81,000 โศลก อยู่ในประภาสขันฑะ หมวดประภาสเกษตรมหาตมยะ และเป็นอัธยายะที่ 217 ชื่อ “เทวราชेशวร-มหาตมยะ”
Shlokas
Verse 1
ईश्वर उवाच । गौतमेश्वरतो देवि पश्चिमे नातिदूरतः । धनुःषोडशभिर्देवि देवराजेश्वरः स्थितः
อีศวรตรัสว่า: “โอ้เทวี ทางทิศตะวันตกของโคตเมศวรไม่ไกลนัก—ห่างเพียงสิบหกช่วงคันธนู—มีศาสนสถานของเทวราชेशวรตั้งอยู่”
Verse 2
लिंगं स स्थापयामास ततः पापैर्व्यमुच्यत । यस्तं समाहितमनाः पूजयिष्यति मानवः । स च मानवसंभूतात्पातकात्संप्रमोक्ष्यति
ท่านได้สถาปนาลึงคะนั้น แล้วจึงพ้นจากบาปทั้งปวง ผู้ใดเป็นมนุษย์บูชาลึงคะนั้นด้วยจิตตั้งมั่นและสำรวม ผู้นั้นย่อมหลุดพ้นโดยสิ้นเชิงจากบาปกรรมที่เกิดจากความประพฤติของมนุษย์
Verse 217
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये देवराजेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तदशोत्तरद्विशततमोऽध्यायः
ดังนี้ ในศรีสกันทมหาปุราณะ—ในสังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก—ในประภาสขันฑะลำดับที่เจ็ด และในภาคแรกคือประภาสเกษตรมหาตมยะ บทว่าด้วย “การเล่ามหิมาแห่งเทวราชेशวร” อันเป็นบทที่ ๒๑๗ จึงสิ้นสุดลง