
บทที่ 162 เป็นคำสั่งสอนของพระศิวะแก่พระเทวี โดยระบุตำแหน่งศิวลึงค์อัษฏกุเลศวรในผังศักดิ์สิทธิ์แห่งปรภาสะว่า อยู่ทางทิศใต้จากจุดอ้างอิงหนึ่ง และอยู่ทางทิศตะวันออกของลักษมเณศะ จากนั้นกล่าวถึงคุณธรรมของสถานที่นี้ว่า เป็นที่บรรเทาบาปทั้งปวง และทำลายความทุกข์ยากอันรุนแรง รวมถึงภัย “มหาวิษะ” อันน่ากลัวด้วย ยังยืนยันความศักดิ์สิทธิ์ด้วยการกล่าวว่าเหล่าสิทธะและคันธรรพะก็มาบูชาที่นี่ และศิวลึงค์นี้ประทานสิ่งที่ปรารถนาได้ มีข้อปฏิบัติเฉพาะคือให้บูชาในวันกฤษณาษฏมีตามพิธีกรรมที่กำหนด ผลแห่งการสรรเสริญระบุว่า ผู้ปฏิบัติย่อมพ้นจากบาปหนัก และได้รับเกียรติในนาคโลก อันเป็นผลบุญเฉพาะของวรตะและสถานที่นี้
Verse 1
ईश्वर उवाच । ततो गच्छेन्महादेवि तस्माद्दक्षिणतः स्थितम् । लक्ष्मणेशाच्च पूर्वस्मिंल्लिंगमष्टकुलेश्वरम्
อีศวรตรัสว่า: ต่อจากนั้น โอ้มหาเทวี พึงไปยังลึงคะนามว่า “อัษฏกุเลศวร” ซึ่งตั้งอยู่ทางทิศใต้จากที่นั้น และอยู่ทางทิศตะวันออกของลักษมเณศ
Verse 2
सर्वपापप्रशमनं महाविषप्रणाशनम् । पूजितं सिद्धगन्धर्वैर्वाञ्छितार्थप्रदायकम्
(อัษฏกุเลศวร) ยังความบรรเทาแก่บาปทั้งปวง ทำลายพิษร้ายแรง เป็นที่บูชาของเหล่าสิทธะและคันธรรพะ และประทานสิ่งที่ปรารถนา
Verse 3
यस्तं पूजयते मर्त्यः कृष्णाष्टम्यां विधानतः । स मुक्तः पातकैर्घोरैर्नागलोके महीयते
ผู้ใดเป็นปุถุชนบูชาพระองค์ในวันกฤษณาษฏมีตามพิธีอันถูกต้อง ผู้นั้นย่อมพ้นจากบาปอันน่ากลัว และได้รับการยกย่องในนาคโลก
Verse 162
इति श्रीस्कान्दे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभासखंडे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्येऽष्टकुलेश्वरमाहात्म्यवर्णनंनाम द्विषष्ट्युत्तर शततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบแล้วซึ่งอัธยายที่หนึ่งร้อยหกสิบสอง นามว่า “พรรณนามหิมาแห่งอัษฏกุเลศวร” ในประภาสขันฑะ ภายในประภาสเกษตรมหาตมยะ แห่งศรีสกันทมหาปุราณอันเป็นที่เคารพ ในสังหิตาที่มีแปดหมื่นหนึ่งพันศโลกรวมอยู่