
บทนี้กล่าวด้วยถ้อยคำที่ได้รับการรับรองโดยพระอีศวรว่า กังกาลไภรวะเป็น “เกษตรปาละ” ผู้พิทักษ์สำคัญแห่งแดนศักดิ์สิทธิ์ ได้รับมอบหมายจากไภรวะให้คุ้มครองเขตศักดิ์สิทธิ์ และยับยั้งหรือโต้ตอบเจตนาร้ายของสรรพชีวิตที่มีอุปนิสัยวิปริต กำหนดกาลบูชาไว้คือ เดือนศราวณะ วันขึ้น ๕ ค่ำ และเดือนอาศวิน วันขึ้น ๘ ค่ำ พร้อมวิธีถวายอย่างย่อด้วยบลีและดอกไม้ด้วยศรัทธา ผู้ศรัทธาที่พำนักในเขตนั้นเมื่อบูชาตามนี้ ย่อมได้รับความราบรื่นปราศจากอุปสรรค และได้รับการพิทักษ์คุ้มครองจากกังกาลไภรวะดุจปกป้องบุตรของตนเอง
Verse 1
ईश्वर उवाच । तत्रैव संस्थितं पश्येत्क्षेत्रपालमनुत्तमम् । कंकालभैरवंनाम भैरवेण नियोजितम् । तस्य क्षेत्रस्य रक्षार्थं प्राणिनां दुष्टचेतसाम्
พระอีศวรตรัสว่า: ณ ที่นั้นเองพึงได้เห็น “ผู้พิทักษ์เขตศักดิ์สิทธิ์” อันยอดยิ่ง นามว่า กังกาลไภรวะ ผู้ซึ่งไภรวะทรงแต่งตั้งไว้ เพื่อคุ้มครองแดนศักดิ์สิทธิ์นั้นจากสัตว์ผู้มีจิตคิดร้าย
Verse 2
श्रावणे शुक्लपञ्चम्यामष्टम्यामाश्विनस्य च । यस्तं पूजयते भक्त्या बलिपुष्पादिभिः क्रमात्
ในเดือนศราวณะ วันปัญจมีข้างขึ้น และในเดือนอาศวิน วันอัษฏมีด้วย—ผู้ใดบูชาท่านด้วยภักติ ถวายบะลี ดอกไม้ และเครื่องสักการะอื่น ๆ ตามลำดับพิธี—
Verse 3
तस्य क्षेत्रे निवसतः पुष्करस्य महात्मनः । निर्विघ्नकारी भवति तथा रक्षति पुत्रवत्
สำหรับปุษกรผู้มหาจิต ผู้พำนักอยู่ในเขตนั้น ท่านย่อมเป็นผู้ขจัดอุปสรรค และคุ้มครองเขาดุจบุตรของตน
Verse 137
इति श्रीस्कांदे महापुराण एकाशीतिसाहस्र्यां संहितायां सप्तमे प्रभास खण्डे प्रथमे प्रभासक्षेत्रमाहात्म्ये कंकालभैरवक्षेत्रपालमाहात्म्यवर्णनंनाम सप्तत्रिंशदुत्तरशततमोऽध्यायः
ดังนี้ จบบทที่ ๑๓๗ ชื่อว่า “พรรณนามหิมาแห่งกังกาลไภรวะ ผู้พิทักษ์เขตศักดิ์สิทธิ์” ในภาคแรก ‘ปรภาสเกษตรมหาตมยะ’ แห่งคัมภีร์ที่เจ็ด ‘ปรภาสขันฑะ’ ในศรีสกันทมหาปุราณะ สังหิตาแปดหมื่นหนึ่งพันโศลก