Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 21
क्षेत्राणि कुरुमुख्यानि पश्यंतु द्वारकां प्रभोः । तादृशी मथुरा काशी मायाऽध्योध्या च राजते
kṣetrāṇi kurumukhyāni paśyaṃtu dvārakāṃ prabhoḥ | tādṛśī mathurā kāśī māyā'dhyodhyā ca rājate
ขอให้กษेत्रศักดิ์สิทธิ์อันประเสริฐทั้งหลาย เริ่มแต่กุรุเกษตร ได้เฝ้าทัศนะทวารกาขององค์พระผู้เป็นเจ้า เช่นเดียวกัน มถุรา กาศี มายา (หริดวาร) และอโยธยาก็รุ่งเรืองด้วยมหิมา
Nārada (deduced from narrative flow; Prahlāda speaks starting at the next marked verse)
Tirtha: Dvārakā (in relation to Kurukṣetra, Mathurā, Kāśī, Haridvāra, Ayodhyā)
Type: kshetra
Scene: A stylized ‘garland of kṣetras’: miniature vignettes of Kurukṣetra’s sacred field, Mathurā’s Yamunā ghāṭa, Kāśī’s lamps, Haridvāra’s Gaṅgā descent, Ayodhyā’s royal temple-town, all oriented toward a central shining Dvārakā emblem.
FAQs
The Purāṇic vision maps dharma onto geography—multiple kṣetras shine with divine presence, guiding devotees toward tīrtha-yātrā and devotion.
Dvārakā is highlighted as the Lord’s city, while Mathurā, Kāśī, Māyā (Haridvāra), and Ayodhyā are also affirmed as radiant kṣetras.
No explicit ritual is stated; the verse praises pilgrimage and darśana of the kṣetras.