Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 12
विदधे वज्रमयं तु किं न्विदं हृदयं मेऽतिकठोरमेव हि । शतधा न विदीर्यते यतो विरहे दुर्विषहे मधुद्विषः
vidadhe vajramayaṃ tu kiṃ nvidaṃ hṛdayaṃ me'tikaṭhorameva hi | śatadhā na vidīryate yato virahe durviṣahe madhudviṣaḥ
หรือว่าพระผู้สร้างได้ทำดวงใจของข้าพเจ้าให้เป็นดั่งวัชระ—แข็งกระด้างยิ่งนัก—เพราะแม้ในความพลัดพรากอันสุดทนจากมธุทวิษ (พระกฤษณะ) ก็ยังไม่แตกสลายเป็นร้อยเสี่ยง
Rukmiṇī
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: Close-up emotional portrait: tears, trembling hands on chest; behind, a faint vision of Kṛṣṇa as Madhusūdana with cakra, or his absence symbolized by an empty throne; the sea wind heightens desolation.
FAQs
Devotional separation tests endurance; the devotee’s survival itself becomes a mystery that intensifies longing and remembrance.
Dvārakā is the narrative locus in Dvārakā Māhātmya, framing Kṛṣṇa-centered devotion.
None; the verse is lyrical theology of viraha.