Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 14
जागरे पश्यतां विष्णोर्मुखं रात्रौ मुहुर्मुहुः । येषां हृष्यंति रोमाणि रात्रौ जागरणे हरेः । कुलानि दिवि तावंति वसंति हरिसन्निधौ
jāgare paśyatāṃ viṣṇormukhaṃ rātrau muhurmuhuḥ | yeṣāṃ hṛṣyaṃti romāṇi rātrau jāgaraṇe hareḥ | kulāni divi tāvaṃti vasaṃti harisannidhau
ในยามเฝ้าตื่น ผู้ใดเพ่งดูพระพักตร์ของพระวิษณุซ้ำแล้วซ้ำเล่าตลอดราตรี และผู้ใดขนพองสยองเกล้าด้วยปีติในยามเฝ้าตื่นเพื่อพระหริ—ตระกูลของเขามากเท่านั้นย่อมขึ้นสวรรค์และพำนักในสำนักพระหริ
Skanda (Kārttikeya)
Tirtha: Dvārakā (Hari-mandira)
Type: kshetra
Listener: Pilgrim audience within Dvārakā-māhātmya
Scene: Close, intimate night darśana: devotees stand before Viṣṇu’s image, faces lit by lamps; one devotee experiences romāñca (goosebumps), tears of joy; above, a celestial vision shows ancestors ascending to a luminous realm near Hari.
FAQs
Intense devotional experience (darśana and bhakti-ecstasy) during Hari’s vigil is portrayed as liberating not only the devotee but also uplifting their lineage.
The passage belongs to the Dvārakā Māhātmya, celebrating devotion to Hari in the sacred setting of Dvārakā.
Night-long vigil with repeated darśana (beholding Viṣṇu’s form) and devotional absorption during the vigil.