Skanda Purana — Prabhasa Khanda, Shloka 62
तिष्ठतिष्ठ हरे स्थाने शरणं मे सदाशिवः । धावंतमतिसंक्रुद्धं खङ्गहस्तं निरीक्ष्य तम् । चक्रेण शितधारेण शिरश्चिच्छेद लीलया
tiṣṭhatiṣṭha hare sthāne śaraṇaṃ me sadāśivaḥ | dhāvaṃtamatisaṃkruddhaṃ khaṅgahastaṃ nirīkṣya tam | cakreṇa śitadhāreṇa śiraściccheda līlayā
หยุดก่อน หยุดก่อน ข้าแต่พระฮะริ ในที่ของท่าน! พระสทาศิวะทรงเป็นที่พึ่งของข้า เมื่อเห็นเขาวิ่งเข้ามาด้วยความโกรธจัดพร้อมดาบในมือ พระองค์จึงทรงตัดศีรษะของเขาอย่างง่ายดายด้วยกงจักรสุทรรศน์อันคมกริบ
Narrator (contextual Purāṇic narration within Dvārakā Māhātmya; specific speaker not explicit in this snippet)
Tirtha: Dvārakā
Type: kshetra
Scene: A furious sword-wielding attacker charges; he shouts for Hari to stop and declares Sadāśiva as refuge. Hari, serene, releases the razor-edged Sudarśana and playfully severs the attacker’s head—violence rendered as effortless divine līlā.
FAQs
Dharma is protected effortlessly by the Divine; even fierce aggression is subdued when one takes refuge in the Highest.
Dvārakā is the setting of this Māhātmya section, presented as a sacred landscape where divine intervention safeguards order.
No explicit ritual is prescribed in this verse; it emphasizes refuge (śaraṇa) and divine protection.