तथैव विष्णुरुत्पन्नः कौशल्यानंदवर्द्धनः । विश्वस्य रमणाच्चैव राम इत्युच्यते बुधैः
tathaiva viṣṇurutpannaḥ kauśalyānaṃdavarddhanaḥ | viśvasya ramaṇāccaiva rāma ityucyate budhaiḥ
ฉันนั้นเอง พระวิษณุทรงบังเกิดเพื่อเพิ่มพูนความปีติแก่พระนางเกาศัลยา; และเพราะทรงยังโลกทั้งปวงให้รื่นรมย์ บัณฑิตจึงขานพระนามว่า ‘รามะ’
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced)
Scene: A serene birth-scene: infant Rāma with divine aura in Kauśalyā’s arms; attendants and sages recognizing the avatāra; subtle suggestion of Viṣṇu’s presence through symbols (śaṅkha-cakra) in the aura.
The divine incarnates to bring auspicious joy and to delight and uplift the world through Dharma.
The verse occurs in Kedāra Khaṇḍa, but it praises Rāma’s nature and name rather than a location.
None directly; it implicitly glorifies Rāma-nāma through its meaning.