Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 2
चिंतयंती शिवंतन्वी सर्वभावेन शोभना । चिंतमानां शिवां ज्ञात्वा ह्युवाच विजया सखी
ciṃtayaṃtī śivaṃtanvī sarvabhāvena śobhanā | ciṃtamānāṃ śivāṃ jñātvā hyuvāca vijayā sakhī
นางผู้เลอโฉมและบอบบางนั้น ระลึกถึงพระศิวะด้วยดวงใจทั้งสิ้น ครั้นสหายวิชัยารู้ว่านางศิวา (ปารวตี) จมอยู่ในภาวะครุ่นคิดเช่นนั้น จึงเอ่ยวาจากับนาง
Lomaśa (narration); Vijayā prepares to speak
Listener: Frame-audience within Kedārakhaṇḍa (unspecified in excerpt)
Scene: Pārvatī sits absorbed in inner contemplation, eyes half-closed, hands loosely in a meditative gesture; her friend Vijayā leans in with compassionate concern, about to speak.
FAQs
Whole-hearted remembrance of Śiva is portrayed as the natural movement of devotion, even in separation.
No single tīrtha is named; the Kedārakhaṇḍa context situates the episode within Kedāra’s sacred narrative world.
None directly; the focus is on mental worship through remembrance (smaraṇa).