Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 21
शंकरं द्रष्टुकामांह किं वक्ष्ये तेन पृच्छिता । यो निंदति महादेवं निंद्यमानं श्रृणोति यः । तावुभौ नरके यातो यावच्चन्द्रदिवाकरौ
śaṃkaraṃ draṣṭukāmāṃha kiṃ vakṣye tena pṛcchitā | yo niṃdati mahādevaṃ niṃdyamānaṃ śrṛṇoti yaḥ | tāvubhau narake yāto yāvaccandradivākarau
“เราปรารถนาจะพบพระศังกระ แล้วเมื่อพระองค์ทรงถาม เราจะทูลว่าอย่างไร? ผู้ใดหมิ่นประมาทพระมหาเทวะ และผู้ใดนั่งฟังเมื่อพระองค์ถูกหมิ่น—ทั้งสองย่อมตกนรกตราบเท่าที่พระจันทร์และพระอาทิตย์ยังดำรงอยู่”
Satī (internal reflection/utterance within the narrative, deduced)
Scene: Satī, resolute, speaks a stern dharmic maxim; the assembly freezes—some avert their eyes, others whisper—while the fire flares, mirroring the severity of the warning.
FAQs
Blasphemy of Mahādeva—and even passive participation by listening—violates dharma and brings severe karmic consequence.
No specific tirtha is named in this verse; it functions as a dharma-teaching within the Kedārakhaṇḍa narrative.
No formal ritual is prescribed; it gives an ethical injunction: do not revile Śiva and do not remain to hear such revilement.