Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 110
स्वमंकमारोप्य महायशास्तदा सुतां परिष्वज्य च बाष्पपूरितः । उवाच वाक्यं मधुरं हिमालयः किं वै कृतं साध्वि यथा तथेन
svamaṃkamāropya mahāyaśāstadā sutāṃ pariṣvajya ca bāṣpapūritaḥ | uvāca vākyaṃ madhuraṃ himālayaḥ kiṃ vai kṛtaṃ sādhvi yathā tathena
แล้วหิมาลัยผู้ทรงเกียรติยิ่งอุ้มธิดาขึ้นวางบนตักและโอบกอด ดวงตาเอ่อด้วยน้ำตา แล้วตรัสด้วยถ้อยคำอ่อนหวานว่า “โอ้สาธวีผู้ประเสริฐ เกิดสิ่งใดขึ้น เหตุใดเรื่องราวจึงเป็นเช่นนี้?”
Himālaya (Himavān)
Tirtha: Kedāra-kṣetra (narrative frame)
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage-inquirer audience within Purāṇic dialogue frame
Scene: The mountain-king Himālaya, regal yet tender, seats his daughter on his lap, embraces her; tears glisten as he asks softly what has occurred.
FAQs
Purāṇas sanctify human emotions—parental affection and concern—when aligned with dharma and devotion.
The Kedāra/Himalayan setting underlies the scene; this verse is primarily narrative and relational.
None; it depicts familial embrace and inquiry.