Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 159
संभाषमाणा जननीं तदानीं हिमालयं चैव तथा च मेनाम् । तथैव मेरुं मितभाषिणी तदा सा मंदरं पर्वतराजकन्या । जग्मुस्तदा तेन पथा च पर्वता यथागतेनापि विचक्षमाणाः
saṃbhāṣamāṇā jananīṃ tadānīṃ himālayaṃ caiva tathā ca menām | tathaiva meruṃ mitabhāṣiṇī tadā sā maṃdaraṃ parvatarājakanyā | jagmustadā tena pathā ca parvatā yathāgatenāpi vicakṣamāṇāḥ
ครานั้นนางสนทนากับมารดา ทั้งกับหิมาลัยและเมนา ธิดาผู้กล่าววาจาอ่อนหวานแห่งราชาแห่งขุนเขา ก็ออกเดินทางสู่เขามันทระ และหมู่ภูผาทั้งหลายก็ไปตามทางเดียวกันนั้น เฝ้ามองนางยามจากไป
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating
Tirtha: Mandara (Mandara-parvata)
Type: peak
Listener: Sages/pilgrim audience
Scene: Pārvatī, soft-spoken, converses with her mother Menā and father Himālaya, then departs toward Mandara; surrounding mountains seem to ‘move’ or accompany her, watching her path like living witnesses.
FAQs
Spiritual destiny is supported by the cosmos itself—Pārvatī’s dharmic resolve is mirrored by sacred geography responding to her journey.
Mandara and the Himalayan mountain-world are highlighted as sanctified landscapes within Kedārakhaṇḍa’s tīrtha-geography.
None directly; the verse describes a sacred departure and movement toward a mountain associated with tapas.