Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 9
एवं शशाप च तदा परमार्थविज्ञं शिष्यं महात्मानमगाधबोधम् । स वै जगामाथ महाकविस्त्वरात्स्वमाश्रमं धर्म्मविदां वरिष्ठः
evaṃ śaśāpa ca tadā paramārthavijñaṃ śiṣyaṃ mahātmānamagādhabodham | sa vai jagāmātha mahākavistvarātsvamāśramaṃ dharmmavidāṃ variṣṭhaḥ
ดังนั้นในกาลนั้น มหามุนีได้สาปศิษย์ของตน—ผู้รู้ปรมัตถ์ เป็นมหาตมัน และมีปัญญาหยั่งไม่ถึง แล้วมหากวีภารควะ ผู้เลิศในหมู่นักรู้ธรรมะ ก็รีบกลับสู่อาศรมของตน
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa per Māheśvara-khaṇḍa convention)
Tirtha: Kedāra (narrative frame)
Type: kshetra
Listener: Ṛṣi-audience (frame)
Scene: After cursing, the great sage—still formidable yet composed—turns away and walks swiftly toward his hermitage; the disciple remains behind, thoughtful; the forest path suggests return to austerity.
FAQs
Even spiritually learned people can be bound by relational duties; dharma is portrayed as subtle, involving authority, intention, and consequence.
No single tirtha is named in this verse; it functions as a narrative bridge within Kedārakhaṇḍa.
None explicitly; it narrates the curse and the sage’s departure.