Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 123
तव विप्रा महाभाग चरितं परमाद्भुतम् । वर्णयन्ति समा जेषु स्थित्वा कीर्ति च निर्मलाम् । याचकोऽहं च दैत्येंद्र दातुरर्महसि सुव्रत
tava viprā mahābhāga caritaṃ paramādbhutam | varṇayanti samā jeṣu sthitvā kīrti ca nirmalām | yācako'haṃ ca daityeṃdra dāturarmahasi suvrata
“โอ้ผู้มีบุญวาสนา โอ้มหาบุรุษผู้เป็นเจ้า! เหล่าพราหมณ์พรรณนากิจอันน่าอัศจรรย์ยิ่งของท่าน และในที่ประชุมเขาทั้งหลายสถาปนากิตติคุณอันผ่องใสของท่าน. ข้าพเจ้าก็เป็นผู้ขอเช่นกัน โอ้ราชาแห่งไทตยะ; โอ้ผู้มีวัตรงาม ท่านคือที่พึ่งและหลักค้ำของผู้ให้ทาน”
Indra (in brāhmaṇa disguise)
Tirtha: Kedāra (contextual frame)
Type: kshetra
Listener: Pilgrimage audience
Scene: Indra-brahmin extols Virocana’s wondrous deeds as brāhmaṇas proclaim his stainless fame in assemblies; the beggar positions himself as a supplicant seeking refuge in the famed donor.
FAQs
Generosity creates enduring, pure fame; society and sacred tradition preserve the renown of true givers.
No specific site is praised in this verse; it highlights the mahātmya of dāna within the Kedārakhaṇḍa narrative frame.
The implied prescription is to give to a yācaka (supplicant), especially when approached in brāhmaṇa guise.