Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 94
विष्णुं विना वयं देवा अशक्ता रणमंडले । जेतुं च स ततो विष्णुः स्मर्यतां परमेश्वरः । तमालनीलो वरदः सर्वैर्विजयकांक्षिभिः
viṣṇuṃ vinā vayaṃ devā aśaktā raṇamaṃḍale | jetuṃ ca sa tato viṣṇuḥ smaryatāṃ parameśvaraḥ | tamālanīlo varadaḥ sarvairvijayakāṃkṣibhiḥ
หากปราศจากพระวิษณุ พวกเราเหล่าเทวะย่อมไร้กำลังในสนามรบ ดังนั้นขอให้ระลึกถึงพระวิษณุ—พระผู้เป็นเจ้าอันสูงสุด—ผู้มีพระวรกายดุจสีครามแห่งต้นตมาล ผู้ประทานพร อันผู้ปรารถนาชัยชนะทั้งปวงพึงอัญเชิญ
Nārada advising the Devas (within Sūta’s narration; deduced from context)
Listener: Devas (collective)
Scene: Devas on the battlefield fold hands and collectively remember Viṣṇu: a vision of the Lord appears—tamāla-dark, serene yet powerful, bestowing boons; rays of protection spread toward the anxious assembly.
FAQs
Smaraṇa (remembrance) of the Supreme is presented as the decisive strength when dharma faces overwhelming opposition.
Indirectly within Kedāra’s sacred narrative; the verse foregrounds Viṣṇu-smaraṇa rather than a site’s specific phala.
Smaraṇa (devotional remembrance/invocation) of Viṣṇu by those seeking victory.