Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 58
रूपे गंधे रसे बाह्ये तादृशस्य तु का कथा । दृष्ट्वा य आत्मनात्मानं समाधिं लभते पुनः
rūpe gaṃdhe rase bāhye tādṛśasya tu kā kathā | dṛṣṭvā ya ātmanātmānaṃ samādhiṃ labhate punaḥ
เมื่อเขาไม่หวั่นไหวแม้ต่อสัมผัสภายนอก แล้วจะกล่าวอะไรถึงรูป กลิ่น และรสภายนอกเล่า ผู้ใดเห็นอาตมันด้วยอาตมัน ผู้นั้นย่อมเข้าถึงสมาธิอีกครั้ง
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced for Māheśvarakhaṇḍa narrative frame)
Scene: A yogin’s inner vision: within his heart-lotus, a luminous Self reflected in the Self—like a lamp lighting itself; external sense-objects (forms, fragrances, tastes) appear as faint, dissolving motifs at the margins.
FAQs
Sense-objects lose their power when Self-knowledge dawns; inner realization naturally culminates in samādhi.
No tīrtha is specified in this verse; it teaches universal yoga-dharma within the Purāṇic frame.
No external rite is mentioned; the practice implied is inward contemplation leading to samādhi.