Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 133
इहोपपत्तिर्मम केन कर्मणा क्व च प्रयातव्यमितो मयेति । विचार्य चैवं प्रतिकारकारी बुधैः स चोक्तो द्विज दक्षदक्षः
ihopapattirmama kena karmaṇā kva ca prayātavyamito mayeti | vicārya caivaṃ pratikārakārī budhaiḥ sa cokto dvija dakṣadakṣaḥ
“ด้วยกรรมใดเราจึงได้สภาพนี้ และจากที่นี่เราควรไป ณ ที่ใด?”—ผู้ใคร่ครวญดังนี้แล้วกระทำการแก้ไขและการชดใช้บาป ย่อมถูกบัณฑิตเรียกว่า ‘ทวิชะ’ ผู้สามารถแท้ รู้ชัดในสิ่งที่ควรกระทำ
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced from Māheśvara-khaṇḍa context)
Scene: A contemplative twice-born sits near a Śaiva hermitage or temple threshold, holding a palm-leaf manuscript; above him, symbolic scales of karma and a path splitting into ‘remedy’ and ‘neglect’. A sage points toward a linga, indicating corrective action.
FAQs
Wise living begins with honest karmic self-examination and continues with corrective, dharmic action.
No holy site is referenced; the verse teaches a universal principle of ethical and karmic reflection.
No specific rite is named; the ‘prescription’ is pratikāra—taking practical remedial steps after reflection.