Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 93
बहुना किं मनुष्येभ्यः सर्वो धन्योऽन्ययोनिजः । स्वभावमेव जानीहि पुण्यापुण्यादिकल्पना
bahunā kiṃ manuṣyebhyaḥ sarvo dhanyo'nyayonijaḥ | svabhāvameva jānīhi puṇyāpuṇyādikalpanā
จะกล่าวยืดยาวถึงมนุษย์ไปไย? ผู้เกิดในครรภ์อื่นย่อมเป็นผู้มีบุญวาสนาโดยประการทั้งปวง จงรู้เถิดว่านี่เป็นเพียงสภาวะตามธรรมชาติ; ความคิดเรื่อง ‘บุญและบาป’ เป็นต้น เป็นเพียงสิ่งที่ปรุงแต่งขึ้น
Unspecified in snippet (likely a materialistic/hedonistic interlocutor within the dialogue)
Listener: Nandabhadra
Scene: A disputation scene: a speaker asserting ‘svabhāva alone’ and dismissing merit/demerit, while a composed listener prepares to respond; ascetic ambience with subtle tension.
FAQs
It presents a disputant’s claim that ‘puṇya and pāpa’ are conceptual, setting up the text’s later reaffirmation of dharma.
None; the focus is doctrinal debate rather than sthala-māhātmya.
None; it argues about the basis of ethics rather than prescribing practice.