Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 114
रंकवत्किं स्म ते देवा याचंतां त्वां कुलत्थवत् । यमिच्छिसि महाप्राज्ञ साधको हि गुरुस्तव
raṃkavatkiṃ sma te devā yācaṃtāṃ tvāṃ kulatthavat | yamicchisi mahāprājña sādhako hi gurustava
โอ เทวะ เหตุไฉนเหล่าเทพจึงต้องวิงวอนท่านดุจคนยากไร้—ประหนึ่งขอเพียงกุลัตถะ (ถั่วม้า) เท่านั้น? โอ ผู้มีปัญญายิ่งใหญ่ ผู้บรรลุสิ่งที่ท่านปรารถนาโดยแท้คือคุรุของท่านเอง
Unclear from snippet; a disputant advising another within the dialogue
Scene: A wise teacher-figure is indicated as the true source of success; devas appear humbled, contrasted with the dignity of the guru seated in composure.
FAQs
It elevates the guru-principle as instrumental for attainment, and critiques a mentality of dependency or petty seeking.
No tirtha is mentioned; the focus is ethical and instructional (guru and agency).
No direct ritual is prescribed; the verse implies reliance on proper guidance (guru) for accomplishing spiritual aims.