Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 22
दिनकृद्दिनहृन्मौनी सुरथो रथिनांवरः । राज्ञीपतिः स्वर्णरेताः पूषा त्वष्टा दिवाकरः
dinakṛddinahṛnmaunī suratho rathināṃvaraḥ | rājñīpatiḥ svarṇaretāḥ pūṣā tvaṣṭā divākaraḥ
พระองค์ทรงเป็นผู้สร้างกลางวันและผู้ขจัดความมืดแห่งวัน; มุนีผู้สงัด. ทรงเป็นสุรถะ สารถีมงคล ยอดแห่งนักขับรถศึก. ทรงเป็นเจ้าแห่งราชญี (อำนาจอธิปไตย) มีพลังและรัศมีดุจทอง; เป็นปูษันผู้บำรุง เป็นตวษฏฤช่างทิพย์ และเป็นทิวากรผู้ก่อกำเนิดแสงวัน
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Scene: Sūrya as the charioteer-lord: a splendid chariot emerging at dawn, darkness receding; the deity is paradoxically ‘silent’—calm gaze, still posture—while motion and light surge outward.
FAQs
The Sun is praised as the cosmic regulator who dispels darkness outwardly and inwardly, sustaining dharma through light and order.
No single tīrtha is named in this verse; it functions as a nāma-stuti (name-hymn) within the Kaumārikākhaṇḍa’s devotional framing.
No direct ritual is stated here; the implied practice is nāma-japa or stotra-pāṭha of Sūrya’s names for merit and auspiciousness.