Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 137
अपमर्दश्च सततं गजैर्वन्यैश्च देहिभिः । तृड्बुभुक्षा च सर्पाणां क्रोधो दुःखं च दारुणम्
apamardaśca satataṃ gajairvanyaiśca dehibhiḥ | tṛḍbubhukṣā ca sarpāṇāṃ krodho duḥkhaṃ ca dāruṇam
ที่นั่นมีการบดขยี้และเหยียบย่ำอยู่เนืองนิตย์โดยช้างป่าและสัตว์มีร่างกายอื่น ๆ แม้พญางูทั้งหลายก็มีทุกข์ทรมาน—ความกระหายและความหิว และโทสะอันดุเดือดซึ่งกลับเป็นความทุกข์อันน่าสยดสยองเอง
Lomaharṣaṇa (Sūta) to the sages (deduced from Māheśvarakhaṇḍa context)
Listener: Mother (Pārvatī/Umā)
Scene: Wild elephants crash through undergrowth, trampling smaller creatures; serpents writhe in thirst and hunger, their anger flaring as a visible aura of suffering; the forest feels oppressive and unsafe.
FAQs
Embodiment brings recurring afflictions—fear, hunger, and destructive emotions—encouraging restraint and detachment.
None; the verse is part of a general teaching on saṃsāra.
None explicitly.