Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 103
अघोरवक्त्रं त्रितयं प्रपद्ये अथर्वजुष्टं तव रूपकाणि । अघोरघोराणि च घोरघोराण्यहं सदानौमि भूतानि तुभ्यम्
aghoravaktraṃ tritayaṃ prapadye atharvajuṣṭaṃ tava rūpakāṇi | aghoraghorāṇi ca ghoraghorāṇyahaṃ sadānaumi bhūtāni tubhyam
ข้าพเจ้าขอถึงที่พึ่งในพระพักตร์ “อฆอระ” ของพระองค์—ประการที่สาม; รูปภาวะของพระองค์เป็นที่เคารพในคัมภีร์อถรรพะ ไม่ว่าจะอ่อนโยนหรือดุดันน่าสะพรึง ข้าพเจ้าขอนอบน้อมอยู่เสมอต่อสรรพสัตว์ทั้งปวงที่เป็นของพระองค์และดำเนินอยู่ใต้พระอำนาจของพระองค์
A dvija devotee (as implied by the immediate narrative context)
Scene: Śiva’s Aghora face appears luminous yet formidable; around him are bhūta-gaṇas—yakṣas, piśācas, pramathas—rendered not as mere horrors but as disciplined attendants; the devotee bows without fear.
FAQs
Śiva encompasses both the benign and the fearsome; reverence to Him includes honoring the cosmic hosts (bhūtas) under His command.
No explicit tirtha is named; the focus is on Śiva’s Aghora aspect and His attendants.
Perpetual reverence (sadā naumi) and refuge-taking (prapadye) are emphasized, reflecting devotional discipline.