Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 49
एवं भक्तिपराक्रांतमात्मयोग्यं स्तवं शिवः । अभिनन्द्य चिरं कालमिदं वचनमब्रवीत्
evaṃ bhaktiparākrāṃtamātmayogyaṃ stavaṃ śivaḥ | abhinandya ciraṃ kālamidaṃ vacanamabravīt
ดังนั้น พระศิวะผู้ทรงพอพระทัยเนิ่นนาน ได้ทรงสรรเสริญบทสรรเสริญนั้น อันเปี่ยมด้วยพลังแห่งภักติและสมควรแก่พระองค์ แล้วตรัสถ้อยคำนี้
Narrator (within Māheśvarakhaṇḍa context, likely Sūta/Lomaharṣaṇa)
Scene: Śiva, visibly pleased, inclines toward Skanda; a gentle varada gesture begins; the atmosphere shifts from recitation to divine speech, with attendants attentive and the sanctum luminous.
FAQs
A hymn offered with genuine bhakti becomes ‘worthy’ and draws divine grace, leading to instruction and blessings.
No tīrtha is referenced; the focus is on the acceptance of devotion and the start of Śiva’s response.
None explicitly; it frames the phalaśruti that follows, implying regular devotional praise.