नमो निसर्गात्मकभूतिकाय नमोऽस्त्वमेयोक्षमहर्द्धिकाय । नमः शरण्याय नमोऽगुणाय नमोऽस्तु ते भीमगुणानुगाय
namo nisargātmakabhūtikāya namo'stvameyokṣamaharddhikāya | namaḥ śaraṇyāya namo'guṇāya namo'stu te bhīmaguṇānugāya
นอบน้อมแด่พระองค์ ผู้มีสรีระเป็นระเบียบแห่งธรรมชาติและภาวะอันปรากฏ. นอบน้อมแด่ผู้หาประมาณมิได้ ผู้ทรงเดชานุภาพยิ่งใหญ่ พระผู้มีธงรูปโค. นอบน้อมแด่ที่พึ่งของสรรพชีวิต; นอบน้อมแด่ปรมัตถ์ผู้ไร้คุณลักษณะ. นอบน้อมแด่พระองค์ ผู้ยังทรงดำเนินตามพลังทิพย์อันน่าเกรงขาม.
Umāputra (Skanda/Kumāra) praising Śiva
Scene: Vṛṣadhvaja Śiva towering yet serene; his form subtly composed of elements—mountains, rivers, forests—while devotees seek refuge at his feet; a banner with bull emblem fluttering.
Śiva is both the manifest cosmic order (nisarga) and the attributeless Absolute (aguṇa), approachable as the supreme refuge through devotion.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a universal Śiva-stuti within the Kaumārikākhaṇḍa narrative.
No explicit ritual is stated here; it is a hymn of salutations (stotra) intended for devotional recitation.