Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 126
अचिरांशुरिवालक्ष्यो लक्ष्योथ भगवान्हरिः । आबभाषे ततो देवान्बाहुमुद्यम्यचोच्चकैः
acirāṃśurivālakṣyo lakṣyotha bhagavānhariḥ | ābabhāṣe tato devānbāhumudyamyacoccakaiḥ
แล้วพระผู้เป็นเจ้า หริ—ประหนึ่งลำแสงว่องไวที่หายวับชั่วครู่แล้วปรากฏอีก—ทรงยกพระกรขึ้น และตรัสแก่เหล่าเทพด้วยสุรเสียงก้องกังวาน
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating; direct speech by Viṣṇu begins (deduced)
Scene: Hari flickers into perception—first like a swift sunbeam, then clearly visible—raising his arm to command the devas, voice projected over the tumult.
FAQs
Divine guidance arrives at the right moment; the wise listen when the Lord ‘makes Himself visible’ through instruction.
No tīrtha is named; the passage frames a doctrinal counsel within the battle narrative.
None; it introduces a speech rather than a rite.