Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 135
कृतज्ञो वरदः सत्यः शरण्यः साधुवत्सलः । सुव्रतः सूर्यसंकाशो वह्निगर्भः कणो भुवः
kṛtajño varadaḥ satyaḥ śaraṇyaḥ sādhuvatsalaḥ | suvrataḥ sūryasaṃkāśo vahnigarbhaḥ kaṇo bhuvaḥ
พระองค์ทรงกตัญญู ระลึกคุณแห่งการปรนนิบัติ; ทรงเป็นผู้ประทานพร; เป็นสัจจะเอง; เป็นที่พึ่งของผู้มาขออาศัย; และทรงเมตตาต่อผู้ทรงธรรม. พระองค์ทรงมั่นในพรตศักดิ์สิทธิ์ สว่างดุจสุริยัน; เป็นอัคนีครรภะ มีสภาวะกำเนิดจากไฟ; และทรงสถิตแม้เป็นอนุภาคละเอียดที่แผ่ซ่านทั่วแผ่นดิน.
Lomaharṣaṇa/Sūta (deduced: Māheśvarakhaṇḍa narration to sages)
Scene: Skanda is praised as truthful refuge and boon-giver, shining like the sun, with an inner fire-glow suggesting agni-born essence and subtle omnipresence across earth.
FAQs
The hymn links divine grace with ethical living—truth, vows, gratitude, and protection of the virtuous.
No particular sacred place is referenced.
No direct injunction; the verse commends vrata-like discipline (suvrata) as an ideal.