ततो जंभो महावीर्यो विनद्य प्रहसन्मुहुः । स्मरन्साधुसमाचारं दैत्यानामभयं ददौ
tato jaṃbho mahāvīryo vinadya prahasanmuhuḥ | smaransādhusamācāraṃ daityānāmabhayaṃ dadau
ครั้งนั้น ชัมภะผู้ทรงมหาวีรภาพคำรามกึกก้องและหัวเราะซ้ำแล้วซ้ำเล่า; ครั้นระลึกถึงจารีตอันงามของเหล่าสาธุชนแล้ว จึงประทาน “อภัย” คือความคุ้มครองแก่เหล่าไทตยะ
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced for Māheśvarakhaṇḍa narrative)
Even amid conflict, dharma is recognized as a standard: the ‘noble code’ includes giving reassurance and protection to one’s dependents.
No tīrtha is referenced in this verse.
None; the theme is ethical conduct (samācāra) and granting abhaya.