Skanda Purana — Mahesvara Khanda, Shloka 18
त्यागो ह्यप्राप्तकामानां न तथा च गुरुः स्मृतः । यथा प्राप्तं परित्यज्य कामं कमललोचन । श्रुत्वैतद्ब्रह्मणो वाक्यं दैत्यः प्रांजलिरब्रवीत्
tyāgo hyaprāptakāmānāṃ na tathā ca guruḥ smṛtaḥ | yathā prāptaṃ parityajya kāmaṃ kamalalocana | śrutvaitadbrahmaṇo vākyaṃ daityaḥ prāṃjalirabravīt
“การสละของผู้ที่ยังมิได้สมปรารถนานั้น มิได้ยากนัก และก็มิได้ถูกนับว่าเป็นคุณธรรมใหญ่ แต่การละความใคร่เมื่อได้มาแล้ว—โอ้ผู้มีเนตรดุจดอกบัว—นั่นแลคือการสละอันแท้จริง” ครั้นได้สดับพระวาจาของพระพรหมแล้ว ทัยตยะประนมมือกล่าวขึ้น
Narrator (Sūta/Lomaharṣaṇa tradition) describing the scene; verse contains a maxim attributed in-context to Brahmā
Scene: Brahmā articulates the hierarchy of renunciation; the Daitya listens, then folds hands (prāñjali) preparing to reply; emphasis on lotus-eyed address and moral gravity.
FAQs
True renunciation is abandoning attachment even after gaining the desired object; giving up what one never had is not the same spiritual victory.
No specific tīrtha is named in this verse; it functions as a dharma teaching within the Tāraka narrative of the Kaumārikākhaṇḍa.
None explicitly; the context points toward tapas (austerity) and boon-seeking rather than a named vrata or snāna.