उवाच मातरं भक्त्या मातः किं करवाण्यहम् । तमुवाच ततो हृष्टा दितिर्दैत्याधिपं सुतम्
uvāca mātaraṃ bhaktyā mātaḥ kiṃ karavāṇyaham | tamuvāca tato hṛṣṭā ditirdaityādhipaṃ sutam
ด้วยความภักดี เขากล่าวแก่มารดาว่า “แม่เอ๋ย ข้าพเจ้าควรกระทำสิ่งใด?” ครั้นนั้น ทิฏิผู้ยินดีจึงกล่าวแก่บุตร ผู้เป็นจอมแห่งไทตยะ
Sūta (Lomaharṣaṇa) narrating
Scene: युवक दैत्य-नायक हाथ जोड़कर माता के सामने; माता प्रसन्न, आशीर्वाद/निर्देश देने को उद्यत; राजसी-आसुरी परिवेश।
Devotion and humility before one’s mother/elders is presented as a dharmic disposition even within heroic or royal lineages.
No tīrtha or sacred geography is explicitly mentioned in this verse; it is narrative context within the Kaumārikākhaṇḍa.
No vrata, dāna, snāna, or japa is prescribed in this verse.