जांबूनदमयं देवाः शितिकण्ठेति नाम च । शंखलिंगं बुधो नाम कनिष्ठमिति संजपन्
jāṃbūnadamayaṃ devāḥ śitikaṇṭheti nāma ca | śaṃkhaliṃgaṃ budho nāma kaniṣṭhamiti saṃjapan
เหล่าเทพได้สร้างลึงคะจากทองชัมพูนทะ และประทานนามว่า “ศิติกัณฐะ” (ผู้มีพระศอสีคราม) ส่วนพระพุธได้สร้างลึงคะจากสังข์ และขณะสวดภาวนาก็ขนานนามว่า “กนิษฐะ” (ผู้น้อย/ผู้อ่อนวัย)
Lomaharṣaṇa (Sūta) (deduced)
Scene: Devas present a radiant jāmbūnada-gold liṅga named Śitikaṇṭha; Budha, serene and youthful, fashions a conch-liṅga while softly reciting mantras, naming it Kaniṣṭha.
Even the gods honor Śiva through consecrated forms; remembrance with japa sanctifies worship.
No explicit tīrtha is named in this verse; it lists liṅga forms and names.
Japa/recitation is implied by “saṃjapan,” but details of mantra or procedure are not provided.