Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 25
भुजगाभुजगाः सदैव तेऽमी न विषं संक्रमते च नीलकंठ । अहमस्मि च वामदेव वामा तव वामंवपुरत्र चित्तयुक्ता
bhujagābhujagāḥ sadaiva te'mī na viṣaṃ saṃkramate ca nīlakaṃṭha | ahamasmi ca vāmadeva vāmā tava vāmaṃvapuratra cittayuktā
โอ้ นีลกัณฐะ งูเหล่านี้ย่อมอยู่กับพระองค์เสมอ แต่พิษของมันหาได้ซึมซาบสู่พระองค์ไม่ และข้าพเจ้า—ผู้เป็นที่รักของพระองค์ โอ้ วามเทวะ—อยู่ ณ ที่นี้ ตั้งจิตแน่วแน่ที่เบื้องซ้ายของพระองค์ ประสานเป็นหนึ่งกับรูปอันเป็นมงคลของพระองค์
Pārvatī (implied)
Tirtha: Kāśī
Type: kshetra
Listener: Śaunaka and other ṛṣis (frame, implied)
Scene: Umā speaks to Nīlakaṇṭha: serpents coil as ornaments on Śiva’s body; the blue throat glows; Umā leans toward his left side, mentally united with his auspicious form.
FAQs
Śiva remains untouched by impurity (poison), teaching transcendence over worldly defects through divine steadiness.
The verse sits within the Kāśī-khaṇḍa movement toward praising Kāśī (Vārāṇasī) as the mokṣa-giving city.
No explicit rite is prescribed here; it functions as devotional praise (stuti) strengthening Śiva-bhakti.