चंद्रिका चंद्रकांतांबुश्चंचदापा चलद्युतिः । चिन्मयी चितिरूपा च चंद्रायुतशनानना
caṃdrikā caṃdrakāṃtāṃbuścaṃcadāpā caladyutiḥ | cinmayī citirūpā ca caṃdrāyutaśanānanā
พระนางคือแสงจันทร์เอง; คือรัศมีฉ่ำน้ำแห่งแก้วจันทรกานต์; พระสิริรุ่งเรืองไหวระยับเคลื่อนไหว. พระนางเป็นจิตบริสุทธิ์ เป็นรูปแห่งความรู้แจ้ง; พระพักตร์งามดุจจันทร์นับสิบล้านดวง.
Skanda (deduced: Kāśīkhaṇḍa commonly Skanda → Agastya)
Tirtha: Kāśī (Avimukta-kṣetra)
Type: kshetra
Listener: Pilgrims/ṛṣis seeking Kāśī-mahātmyam
Scene: Devī appears as moonlight over the Gaṅgā, her face like countless moons; moonstone-like watery radiance shimmers, suggesting consciousness itself rippling through Kāśī’s night.
The Goddess is not merely luminous like the moon—she is Consciousness itself; devotion in Kāśī is meant to awaken inner awareness (citi).
Kāśī/Vārāṇasī, the sacred geography underlying the Kāśīkhaṇḍa’s praise.
No direct injunction appears; the verse supports contemplative japa/recitation focusing on the Devī as Consciousness.