वैकुंठैश्वर्यमासाद्य हरेरित्थं हरः स्वयम् । कैलासे प्रमथैः सार्धं स्वैरं क्रीडत्युमापतिः
vaikuṃṭhaiśvaryamāsādya hareritthaṃ haraḥ svayam | kailāse pramathaiḥ sārdhaṃ svairaṃ krīḍatyumāpatiḥ
ดังนี้ ครั้นบรรลุพระสิริอำนาจแห่งไวกุณฐะของหริแล้ว หระเอง—อุมาปติ—ก็สำราญกรีฑาอย่างเสรี ณ ไกรลาส ร่วมกับเหล่าประมถะ
Skanda (narrator) to Agastya (deduced from Kāśīkhaṇḍa convention)
Tirtha: Kailāsa
Type: peak
Listener: Śaunaka and other Ṛṣis (contextual)
Scene: Śiva (Umāpati) on snow-bright Kailāsa, surrounded by pramathas/gaṇas in joyous attendance; a subtle Vaikuṇṭha radiance (golden-blue aura) overlays the scene, indicating the attained 'Vaikuṇṭha-aiśvarya'.
Divine abodes symbolize fulfilled sovereignty and bliss; harmony between Hari and Hara is upheld in Purāṇic theology.
Kailāsa and Vaikuṇṭha are mentioned as divine realms; the chapter remains situated within the Kāśīkhaṇḍa’s Kāśī-centered teaching.
None; it is descriptive, portraying Śiva’s divine freedom and abode.