Skanda Purana — Kashi Khanda, Shloka 89
शंभो महेश करुणाकर शूलपाणे मृत्युंजयस्त्वमिति वेदविदो वदंति । त्वद्दत्त बालतनये यदि कालकालः स्यादेवमत्र वद कस्य भवेन्न पातः
śaṃbho maheśa karuṇākara śūlapāṇe mṛtyuṃjayastvamiti vedavido vadaṃti | tvaddatta bālatanaye yadi kālakālaḥ syādevamatra vada kasya bhavenna pātaḥ
โอ้ ศัมภู มเหศ ผู้เป็นมหาสมุทรแห่งกรุณา ผู้ทรงตรีศูล—บัณฑิตผู้รู้พระเวทกล่าวว่า พระองค์คือมฤตยูญชัย ผู้พิชิตความตาย หากบุตรน้อยที่พระองค์ประทานกลับมี “กาล” เองเป็นความตายของเขา แล้วในโลกนี้ผู้ใดเล่าจะไม่พินาศ?
A grieving parent/devotee praying to Śiva (within Kāśīkhaṇḍa context)
Tirtha: Avimukta-Kāśī / Viśveśvara-kṣetra
Type: kshetra
Scene: A bereaved speaker raises hands in supplication before Śiva as Mṛtyuñjaya—trident-bearing, compassionate—while the shadow of Kāla looms, emphasizing the paradox of death striking even a boon-born child.
FAQs
It expresses crisis-faith: even amid unbearable loss, the devotee appeals to Śiva as Mṛtyuñjaya, the final refuge beyond death.
The verse is a direct Śiva-prayer; within the Kāśī Khaṇḍa frame, it resonates strongly with Kāśī’s identity as Śiva’s city and a place associated with liberation.
No explicit ritual is stated; the theological focus is on Śiva as Mṛtyuñjaya (often linked elsewhere with japa and worship).