Skanda Purana — Brahma Khanda, Shloka 21
आत्मावलोकनार्थाय शंकरो गिरिजापतिः । ततः सुचरितो विप्राः शंभुना दत्तदृग्द्वयः । आलोक्य परमेशानं प्रतुष्टाव प्रसन्नधीः
ātmāvalokanārthāya śaṃkaro girijāpatiḥ | tataḥ sucarito viprāḥ śaṃbhunā dattadṛgdvayaḥ | ālokya parameśānaṃ pratuṣṭāva prasannadhīḥ
เพื่อให้ได้เห็นพระองค์โดยตรง พระศังกร ผู้เป็นสวามีแห่งคิริชา จึง—โอ้พราหมณ์ทั้งหลาย—ประทานดวงตาคู่หนึ่งแก่สุจริต ตามที่พระศัมภูประทานไว้ เมื่อได้เห็นพระปรเมศวรแล้ว ผู้มีปัญญาสงบผู้นั้นก็สรรเสริญด้วยความปีติยินดี
Narrator (contextual Purāṇic narrator; likely Sūta/Lomaharṣaṇa addressing sages)
Tirtha: Setukṣetra
Type: kshetra
Listener: Brāhmaṇas
Scene: The sage, newly granted eyes, gazes upon Parameśāna with tears of joy and folded hands, then begins a hymn; Śiva stands benevolently, radiance softened into grace.
FAQs
True ‘seeing’ is a gift of grace: when perception is purified, devotion naturally becomes praise and surrender.
The Setu region is the implied sacred geography where the devotee’s darśana and transformation occur.
No explicit ritual; the verse emphasizes darśana leading to stuti (devotional hymn).